Levenlijn

Jaap Nijstad:
Het beeld en de dood, het zou de titel van een gedicht kunnen zijn. Het beeld als een poëtische samenvatting van een mensenleven, een bespiegeling over leven en dood, een accolade voor een individuele of collectieve herinnering.
Zoveel culturen hebben steeds weer opnieuw geprobeerd vorm te geven aan graftekens en monumenten, dat het ons niet hoeft te verbazen dat tegenwoordig door veel kunstenaars en opdrachtgevers gezocht wordt naar nieuwe vormen. Zij willen, zonder te breken met de traditie van het gedenken, aan hun generatie een eigentijds beeld presenteren.

Leo van den Bos heeft met zijn beeld “ Levenslijn” de lijn van de traditie verlengd door op een bijzondere manier sculptuur en architectuur te integreren tot een nieuwe visie op beeld en verhaal. Het parallel aan de achterwand van de aula horizontaal gemonteerde beeld valt in eerste instantie op door de sterk ritmische structuur, die van breed naar bijna puntig als een soort vleugel de zichtbare wand bestrijkt. Het ontbreken van zuivere horizontale en verticale lijnen geeft het beeld een dynamische werking, een gevoel van richting, maar de uitgekiende plaatsing op de achterwand maakt dat het nergens onrustig wordt.

Hoewel “Levenslijn” heel duidelijk als een wandsculptuur is gedacht valt het buiten de klassieke categorie van reliëfsculpturen en is het een beeld met een sterk ruimtelijke werking. Voor de bezoeker van de aula zal in de meeste gevallen deze beeldbeschrijvende benadering niet relevant zijn. Men komt immers om te gedenken, om zich over te geven aan innerlijke beschouwingen, of om inhoud te geven aan herinneringen. “Levenslijn” is een beeld dat voor een veelheid aan associaties en verhalen een drager kan zijn.

De toeschouwer kan vanuit de zaal niet het gehele beeld overzien. Door de plaatsing op de achterwand is ofwel de linker ofwel de rechter zijde van de sculptuur buiten beeld. Er ontstaat iets ongrijpbaars dat niet exact hoeft te worden ingevuld. Het rechter uiteinde van het beeld laat drie lijnen samenkomen in een punt om vervolgens in drie subtiele aanzetten te divergeren. Wederom worden de aanschouwer geen zekerheden maar eerder mogelijkheden aangereikt.
Zo is dit beeld van Leo van den Bos een helder statement, terwijl het de toeschouwer alle ruimte laat om te ervaren en overdenken.

Levenslijn
brons
lang 450 cm

Aula van
het Crematorium van Zwolle